
Un ano inesquecible para o Cebarca
Chegaches ao Cebarca no verán de 2023, e dúas tempadas despois convertécheste nunha peza clave da defensa e nun reflexo dos valores do club: traballo, humildade e identidade. A tempada 24/25 rematou coa eliminatoria en Melide, pero tamén cunha afección orgullosa e un equipo unido. Queremos repasar contigo este camiño.
Mathías: Primero de nada, agradecer esta entrevista y haber pensado en mí para esto. Me gusta mucho poder participar en este tipo de cosas e intentaré dar la talla para que la entrevista sea lo más entretenida posible y podáis conocer un poco más del club, de los jugadores y de mí 😀
A tempada xa rematou. Que valoración xeral fas deste segundo ano no club?
Mathias: La verdad es que estoy muy contento con la temporada en general. Aunque el final fue amargo, a mi me gusta quedarme siempre con la parte positiva. Siento que jugamos a un fútbol entretenido, vistoso, bonito y de muy alto nivel. De hecho en algunos momentos desde la visión de la defensa veía las jugadas que hacíamos y me decía “¿Este jugadón lo acaba de hacer mi equipo?”. Y estoy seguro de que no era el único que lo pensaba.
“Sinto que xogamos a un fútbol entretido, vistoso, bonito e de moi alto nivel… Había xogadas que me facían pensar: ‘Isto fixémolo nós?’”
Se tiveras que escoller un momento clave da tempada, cal sería e por que?
Mathias: Realmente no se si tengo UN SOLO momento clave de la temporada pero sí que hubo momentos que me parecen destacables.
Por ejemplo en la pretemporada, donde al haber tantas nuevas incorporaciones tanto de jugadores como del cuerpo técnico, ver poco a poco como se empezaba a entrever lo que este equipo era capaz de hacer. También recuerdo el partido que perdimos en Neda, donde al llegar al vestuario después del partido, no se escuchaba ni una palabra. En ese momento entendí que este equipo no se iba a conformar con solo hacer una temporada buena. O por ejemplo cualquier charla de Gundín antes de un partido contra el Barallobre, el Sansa o el Meirás. Donde finalizaba sus indicaciones con unas palabras de motivación y un fuerte golpe en la mesa que nos hacía salir a todos como motos a calentar.
A última xornada da liga regular, contra o Cariño, foi decisiva para acadar o playoff. Como viviches aquel partido?
Mathias: Pues creo que fue un partido donde salimos a hacer lo que sabíamos, conocíamos a nuestros rivales y ellos nos conocían a nosotros. Fue un partido que a medida que iba avanzando se sentía más la tensión. Pero en mi caso, aunque el marcador no se inclinó hacia nuestro favor hasta el minuto 87, recordaba que yo estaba tranquilo y sabía que en cualquier momento íbamos a tener la recompensa que nos merecíamos.

E xa no playoff, tocouvos un dos rivais máis fortes: o Cire de Melide. Que balance fas da eliminatoria?
Mathias: El Cire de Melide fue un gran equipo al que enfrentar. Demostraron deportividad y buen fútbol que al final es lo que más me gusta de la competición. En ambos partidos se que lo dimos todo pero bueno, en el fútbol al final gana el que más goles mete, pero sinceramente creo que teníamos el nivel de sobra para pasar de fase.
No camiño a Melide o bus quedou tirado a media hora do campo… ¡nin a previa se nos deu tranquila! Como se vive unha destas aventuras cando te estás xogando un playoff? Algún xa se vía chegando andando? 😅
Mathias: La verdad es que había de todo. Yo la verdad es que soy muy positivo y me encanta tomarme todo con humor y me la pasé haciendo bromas. Pero se que algunos la pasaron bastante mal con los nervios pre-partido. Al final salió todo bien y por lo menos nos llevamos una anécdota para recordar.


O Cebarca pechou a súa histórica tempada cunha derrota por 2-0 ante o CF Cire de Melide na volta do playoff de ascenso. Aínda que o resultado non acompañou, o equipo deixa unha fonda pegada pola súa entrega, espírito colectivo e pola resposta dunha afección que estivo á altura durante toda a eliminatoria.
O vestiario por dentro: liderado, confianza e grupo
Xogar ao lado de Suso Carracelas, todo un veterano e referente no vestiario. Que significa para ti compartir defensa cun xogador así, con tanto carisma e experiencia?
Mathias: Aún recuerdo comentarios de personas de mi alrededor cuando entré al club diciendo “Cuidado son Suso!!”, “No creo que os llevéis muy bien”, “Sois muy diferentes”. Y nada más lejos de la realidad, hoy en día puedo decir que una persona de cuarenta y tantos años es de mis mejores amigos tanto dentro como fuera del campo.
Creo que Suso me aporta tanto como yo le in aportó a él, nos complementamos muy bien en el campo, donde su “Joder macho no metemos una!” combina con mi “Suso, esa tu yo la metíamos eh jajajaajaj”. Además, también quiero destacar la labor de acogida que me dio desde el primer momento, ya que me dio mi lugar en la defensa como también yo supe entender el suyo.
“A Suso e a min dicían que non nos levaríamos ben… hoxe podo dicir que é dos meus mellores amigos dentro e fóra do campo”
Esta foi tamén a túa primeira tempada baixo as ordes de Fernando Gundín. Como definirías o seu estilo e que che achegou como xogador?
Mathias: Es un entrenador que desde el primer momento supe que sabe lo que hace. Yo estudio Ciencias de la Actividad Física y el Deporte y veía que ya desde la pretemporada la estructura de los entrenamientos y sus indicaciones tenían una lógica muy visible. Fue un gran acierto por parte de la directiva contar con él ya que supo adaptar su juego al equipo que teníamos donde en cada convocatoria estoy seguro que se tenía que tirar de lo pelos.
Por otro lado, mi comienzo con Gundín no fue de los mejores que digamos. Él es una persona bastante estricta (O empezó siéndolo) y creo que eso no congeniaba con mi forma de entrenar donde si bien lo doy todo, no paro de hacer bromas, hablar, reirme. Pero poco a poco fuimos trabajando juntos, entendiéndonos y hoy en día tengo una gran relación con él.
Ao fío do que comentas sobre esa evolución na relación co míster, cres que houbo compañeiros que non conseguiron adaptarse igual e que iso puido influír en que algúns acabasen por marchar antes de tempo?
Mathias: Realmente opino que esa no fue la verdadera razón por la que algunos jugadores se fueron de la plantilla. Creo que Gundin hizo un buen trabajo con respecto a la relación con sus jugadores pero entiendo que en un momento teníamos a muchas personas con muchas ganas de jugar y que se esperaban que la situación en el banquillo iba a ser otra. Pero la realidad fue que cada convocatoria desde mi perspectiva y seguro que de la Gundín también eran imposibles de hacer. Por otro lado, también entiendo que algunas personas contaban con mayor participación durante la competición y esto era incompatible con la necesidad del entrenador a la hora de intentar rotar entre todos. Por lo que si bien nos quedamos sin muy buenos jugadores, no creo que podamos «echarle la culpa» a otra cosa que no sea al alto nivel que había en todas las posiciones del equipo.
Dentro dun grupo tan unido, que cres que foi o principal valor ou forza do vestiario este ano?
Mathias: Siento que el principal valor de este vestuario es que desde que entras realmente te sientes parte del equipo. Es un club que te arropa desde el primer momento y como lo he sentido yo el año anterior, estoy seguro que los nuevos fichajes lo han sentido también.
Y aunque parezca una tontería me parece que la directiva hace muy bien dando la oportunidad de que los jugadores hagan aún más piña con cenas o con pinchos siempre que se podía. Esto hacía que lo que en otros equipos es un “El cabrón este me quitó el puesto” en el Cebarca era un “Ánimo tío, a darlo todo en el campo eh!!”
Como quen non quere a cousa… acabaches marcando máis goles que Diego Garña ou Antón, que supostamente viven máis preto da área. ¿Estaba no plan ou vas pedir cambio de posición para a próxima tempada? Jaja
Mathias: Sería mentira si no te dijese que ya he intentado que me pongan de delantero, pero Gundín no da tregua jajajaja. Si la verdad es que las cosas se me dieron y pude ser un jugador importante de cara a la portería, pero al final esto no es solo cuestión mía, tengo que agradecer a Deco, Pita, Javi o Hugo que este año me pusieron caramelitos. Pero bueno, pensándolo detenidamente con la pedazo de delantera que tenemos yo no pinto nada arriba. Al fin y al cabo lo que me gusta a mí es cabalgar desde la defensa e intentar regatearme a todo el equipo contrario y si empiezo tan arriba no queda tán épico. jajajajja

Máis alá do campo: estudos, rutina e paixón polo deporte
Fóra do campo, estás estudando. Como lograsches este ano compaxinar os estudos co fútbol… e como é un día a día teu entre clases, adestramentos e tempo para desconectar un pouco?
Mathias: La verdad es que soy una persona que me gusta estar ocupada e intento siempre estar a mil cosas entre estudios, cursos, deportes, exámenes, congresos… Pero la realidad es que directamente no me da tiempo para todo, te lo pueden decir muchos de mis compañeros que por culpa de esto falté a muchos entrenamientos. Pero bueno la verdad es que este fue un año muy movido donde pude experimentar muchas cosas a nivel personal, deportivo y académico. Así como resumen, estudio tercero de Ciencias de la Actividad Física y el Deporte (INEF para los amigos), carrera que me apasiona y creo que eso se puede ver reflejado en las buenas notas que tengo. Además soy Preparador Físico en el Club de Judo Hércules y estoy de prácticas extracurriculares en el grupo de investigación de “Performance and Health Group” de mi facultad, donde pude presentar pósters y comunicaciones en congresos internacionales.
No suelo tener mucho tiempo libre como tal, pero creo que cuando haces algo que de verdad te gusta da igual lo que haga o el tiempo que invierta. Aunque no lo parezca o no de la impresión soy una persona muy organizada con mi tiempo e intento aprovecharlo siempre al máximo, así lo demuestro teniendo mi agenda y mi lista de “cosas que hacer” siempre a mano. Pero es lo que me llena, terminar el día sin acordarme de lo que hice por la mañana, tener mil cosas que contarles a mis padres o a mi novia sobre mi día a día y también sobre los nuevos proyectos que se me van presentando. A algunas personas les estresa tenerme cerca porque no paro quieto, pero bueno, es parte de mi personalidad y la verdad es que estoy muy contento de que sea así.



Fóra do campo pero sempre vencellado ao deporte. Mathias nas instalacións da súa facultade, onde continúa a súa formación académica.
E se chegase o momento no que os estudos ou traballo che impiden seguir xogando, como crees que encherías ese baleiro?
Mathias: Realmente estoy seguro de que mi trabajo o mis estudios nunca me impedirán seguir divirtiéndome, jugando y haciendo todos los deportes que haya en el mundo. Lo que sí que va a pasar es que debido a que quiero formarme de la mejor forma posible, deba irme a alguna otra comunidad o a otro país. Pero por el momento, siempre que tenga la oportunidad y el tiempo para defender los colores del Cebarca, lo haré hasta que por una circunstancia u otra me sea imposible.
Estando os teus estudos ligados á saúde e ao deporte, e que adoitas practicar outras disciplinas fóra do fútbol. Hai algún deporte ou actividade que che axude especialmente a desconectar ou incluso a complementar o que fas no campo?
Mathias: Desde pequeño mis padres me enseñaron que moverme era fundamental y eso se vió en la gran cantidad de deportes que ya hacía desde pequeño. Esto lo sigo manteniendo hasta ahora ya que por suerte se me suelen dar bien los deportes en general. No es raro que en una misma semana tenga un partido de fútbol, un pádel, un volley, ir al gimnasio, a la piscina o simplemente salir a correr un poco. De hecho hace poco pude hacer mi primer Triatlón junto con compañeros de la carrera, representar a la Universidad de Coruña en la selección de Volleyball, ser Campeón de la Liga Universitaria de Fútbol y Subcampeón de la de Pádel. Yo veo el deporte como una simbiosis, todo lo que hago complementa al fútbol pero el fútbol también me complementa todo lo que hago.
Hacer cualquier actividad física me pone de buen humor, siempre me veréis haciendo deporte con una sonrisa porque al fin y al cabo, desde pequeño jugué y eso es lo que sigo haciendo, jugar.
Que cres que pode atopar aquí no Cebarca un rapaz que veña por primeira vez? Que lle dirías a quen estea pensando en formar parte deste club?
Mathias: Es un club que no defrauda en ningún aspecto. El vestuario es una piña que abraza siempre a las nuevas incorporaciones, la directiva nos trata como reyes, es una locura entrenar en el campo que tenemos y por último la afición del cebarca no defrauda NUNCA.
Se puideras elixir unha única cousa que se repita o ano que vén… ¿cal sería?
Mathias: VOLVER A ESTAR EN LA FASE DE ASCENSO!!!!

15. Se tiveras que escoller unha canción que defina esta tempada… cal sería?
Mathias: Luck Ra, BM – LA MOROCHA
Esta canción siempre estaba presente en todos los pinchos que hacíamos después de los entrenos y también en el día que celebramos en pase a la fase de ascenso. Por lo que para mí “La Morocha” hoy en día es sinónimo de “Cebarca”.
‘Hai que mollarse!’: retranca, confidencias e un chisco de humor
Sección:

Unha serie de preguntas rápidas, directas e con retranca para coñecer un pouco máis o día a día do vestiario do Cebarca…
1. Se tiveras que quedar cun só compañeiro para ir á guerra… ¿a quen levas do vestiario e por que?
Mathias: A SUSO OBVIAMENTE E A PATI COMO SUPLENTE!!!! Creo que si hay una guerra podemos ir los tres y nos bajamos a lo que haga falta jajajjaja
2. ¿Quen é o que máis fala no vestiario… e quen o que menos?
Mathias: Pues la verdad es que creo que el que más habla puedo ser yo tranquilamente jajajaja. Pero quitándome a mí podría decir que Pita, Diego y Canosa están peleando por el segundo puesto jajjajajjaj. Y el que menos habla pues es dificil porque realmente hablamos todos y no siento que nadie del equipo sea “Callado”.
3. A verdade por diante: ¿quen é o máis presumido do equipo?
Mathias: No se si estoy para hablar ya que yo me pongo una banda de frecuencia cardíaca todos los partidos. Pero Hugo Loureiro es el único que viene con la cremita para el calor, la cremita del sol, la bola de tenis para el masajito del pie, el foam roller para el isquio y la banda elástica para el calentamiento. jajajajaja
4. ¿Hai algún compañeiro que non lle darías nunca a responsabilidade de lanzar un penalti no 90’? (Risos)
Mathias: Ojalá solo hubiera un solo compañero al que no le daría el penalti.
A Antón no se lo doy ni de coña que en el último penalti el balón fue interceptado por la nasa, a Suso tampoco que o bien te agujerea la red o te lo manda con el balón de Antón, a Piñon tampoco porque alomejor se lesiona tirándolo y a Canosa mejor ni comento nada…
Obviamente todo es broma, que el que peor para tirarlo sería yo que en un penalti no puedo ni darle de cabeza ni regatearme a nadie, está fuera de mis especialidades. 🤣
5. ¿O vestiario é tan unido como parece… ou hai algún que vai sempre un pouco “por libre”?
Mathias: Cada uno es como és y tiene sus manías, hay gente que hace más grupo en el campo y otros que hacen más grupo fuera. Pero creo que todos nos complementamos muy bien para que siempre todos tengan su lugar en el equipo y no sentirse apartados.
Grazas, Mathías… e non só polos cortes e os goles inesperados, senón tamén pola entrega e por esa maneira tan alegre e contaxiosa de vivir o fútbol. Seguiremos atentos, por se de repente nos saes dianteiro o ano que vén. E mentres tanto… que non che falte o sorriso!
Mathias: Muchísimas grácias por esta entrevista, la verdad es que la pasé genial respondiendo a todas estas preguntas. Y centrándome en tí, quería felicitarte ya que has hecho un gran trabajo con las redes sociales a lo largo del año, conseguiste que el Cebarca sea un equipo cada vez más cercano a su afición y eso no es trabajo fácil. Por lo que no se si alguien te lo dijo pero me parece importante remarcar tu trabajo Miguel 😀😀




Deja un comentario